Sevmeyi abartmak

Sevmeyi abartmak

İnsan yaratılışında sevme duygusuyla gelir dünyaya. Zaman zaman sevmeyi abartır. Öyle abartır ki sevgisi karşısındakine zarar vermeye başlar. Sevmenin temelinde merhamet ve şefkat olması gerekirken karşısındaki sıkıntı ve zulüm hisseder.

Bir sarmaşığın bir bitkiyi sarıp boğarak kurutması gibi, abartılı sevgi de karşısındakini boğar.

Bitkileri severim. O yüzden saksıya çiçek dikerim. Hemen büyüsün, gelişsin, çiçekler açsın, daha güzel olsun isterim. Her gün sularım, gübresini veririm. Güneşe koyarım. Ama kurur, istediğim gibi olmaz.

Ben iyilik yaptığımı sanıp fazla su verince kökleri çürür. Gübrenin fazlası yakar, bitkiyi hasta eder. Güneş her bitki için faydalı olmaz. Bazı bitkiler güneşin sıcağına dayanamazlar. Ben sevdiğimden yaparım ancak yaptığım şey o çiçeğin sonu olur.

Sevmenin temelinde şefkat ve merhamet vardır. Sevmenin karşılığı olmaz. Karşındakine saygı göstermiyor, bir beklentiye giriyorsan bu sevgi değil ticarettir.

Yorumlarınızı yazarak sevdiklerinizden bahsedebilirsiniz.. Anlatın da alem sevmek neymiş bir görsün 🙂

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir